شما خانمي که در دوره ي پيشرفت علمي و صنعتي و تکنولوژي و دنياي بزرگ و تمدن مادي و اين همه پديده هاي جديد زندگي مي کنيد، از الگوي خودتان در مثلا هزار و چهارصد سال پيش توقع داريد که در کدام بخش، مشابه وضع کنوني شما را داشته باشد، تا از آن بهره بگيريد. مثلا فرض کنيد مي خواهيد ببينيد چگونه دانشگاه مي رفته است؟ يا وقتي که مثلا در مسائل سياست جهاني فکر مي کرده، چگونه فکر مي کرده است؟ اين ها که نيست.
يک خصوصيات اصلي در شخصيت هر انساني هست؛ آن ها را بايستي مشخص کنيد و الگو را در آن آن ها جستجو نماييد. مثلا فرض بفرماييد در برخورد با مسائل مربوط به حوادث پيراموني، انسان چگونه بايد برخورد بکند؟ حالا حوادث پيراموني، يک وقتي مربوط به دوره اي است که مترو هست و قطار هست و جت هست و کامپيوتر هست؛ يک وقت مربوط به دوره اي است که نه، اين چيزها نيست، اما حوادث پيراموني بالاخره چيزي است که انسان را هميشه احاطه مي کند.
انسان دو گونه مي تواند با اين قضيه برخورد کند: يکي مسئولانه، يکي بي تفاوت.
مسئولانه هم انواع و اقسام دارد؛ با چه روحيه اي، با چه نوع نگرشي به آينده. آدم بايد اين خطوط اصلي را در آن شخصي که فکر مي کند الگوي او مي تواند باشد، جستجو کند و از آن ها پيروي نمايد.
من اين موضوع را يک وقت در سخنراني هم گفته ام. در اين سخنراني هاي ما گاهي حرف هاي خوبي در گوشه کنار هست؛ منتها غالبا دقت نمي شود و همين طور گم مي شود.

بسيج مظهر ارزش‏هاى فعال و زنده‏ى يك جوان مؤمن است؛ يكى‏اش هم انضباط است. اين‏كه شنيده‏ايد در جنگ مى‏گفتند بسيجى بى‏ترمز است، اين يك معنا و حرف ديگرى داشت؛ اينها خوب عاشق شهادت بودند و پا بر زمين مى‏كوبيدند. همين شهيد عزيزمان، احمد كاظمى را من در جبهه ديده بودم؛ آن‏چنان اقتدارى داشت كه اشاره مى‏كرد، بسيجى‏ها حرفش را گوش مى‏كردند. اين‏طور نيست كه بسيجى كه عاشق است، مجاز باشد برخلاف امر فرمانده و برخلاف انضباط سازمانى و انضباط عملى در محيط زندگى، يك حركت بى‏انضباطى انجام بدهد؛ به‏خصوص كه دانشجو و شما دانشجوها. ما براى شماها خيلى قيمت قائليم.

بسم الله الرحمن الرحیم

از خدا مي خواهم مبادا بعد از يك عمر زحمت مرگ ما در بستر بيماري باشد و در ميدان شهادت نباشد، شهادت، مرگ در راه ارزشهاست …شهادتها انقلاب ما را پابرجا و تضمين كرده است و به همين دليل ملت ما را آسيب ناپذير ساخت